دیوان اشعار - غزلیات
غزل شمارهٔ ۳۹
هاتف اصفهانی
دل عشاق روا نیست که دلبر شکند
گوهری کس نشنیده است که گوهر شکند
بر نمی دارم از این در سر خویش ای دربان
صد ره از سنگ جفای تو گرم سر شکند