آی واژه - حکیم نزاری قهستانی - غزلیات

آخر بدین صفت که منم مبتلای دوست ممکن بود ز من که نجویم رضای دوست

با عاشقان مجاز بود عشق عاشقی کو ترک هر دو کون نگیرد برای دوست

کردم به عشق زیر و زبر خان و مان دل تا هیچ کس دگر ننشیند به جای دوست

تسلیم راه دوست شوم چون به نزد من چیزی نیافرید خدا ماورای دوست

جاوید زنده مانم و باقی شوم چو خضر گر سجده ایی به من رسد از خاک پای دوست

هر دم قیامتی ز ملامت بدیده ام نادیده یک نفس به ارادت لقای دوست

تا جان بود مرا بکشم از میان جان جنگ و ستیز دشمن و جور و جفای دوست

نی نی به عین صدق نزاری خطا مبین خالی شمر ز جور و جفا ماجرای دوست

غزلیات