رباعیات
رباعی شمارهٔ ۳۷
حافظ
گفتی که تو را شوم مدار اندیشه
دل خوش کن و بر صبر گمار اندیشه
کو صبر و چه دل، کنچه دلش می خوانند
یک قطرهٔ خون است و هزار اندیشه