رباعیات

درونمایه اصلی این ابیات دعوت به غنیمت شمردن دم و بهره‌مندی از لحظات کوتاه عمر است. شاعر با نگاهی واقع‌بینانه به ناپایداری زندگی، مخاطب را تشویق می‌کند تا به جای فرسودن خویش در بندِ غم و اندوهِ دنیوی، به آرامش و شادمانی روی آورد.

شاعر عمر انسان را به گل تشبیه می‌کند که فرصت شکوفایی‌اش اندک است. بنابراین، پیام نهایی این است که چون پایان این مسیر نامعلوم و کوتاه است، شایسته است که انسان با چهره‌ای گشاده و روحیه‌ای پرنشاط، بارِ سنگینِ غصه‌ها را از دوش بردارد و از فرصتِ کوتاه هستی لذت ببرد.