اشعار منتسب

برای آنان که در مسیر حق گام برمی‌دارند، تنها عشق کافی است که راهنمایشان باشد. من نیز در مسیر این عشق، اشک‌های چشمانم را نثار کردم و آن را مانند آبی که وقف عام می‌شود، به راهِ معشوق بخشیدم.

امواج اشک‌های ما در برابر عظمتی که معشوق دارد، هیچ است. چگونه ممکن است کسی که کشتیِ وجودش را بر دریایی از خونِ عاشقانِ کشته‌شده می‌راند، به سیلِ اشکِ ما توجهی کند؟

مرا بدون شراب و موسیقی به بهشتِ موعود دعوت نکن؛ چرا که خوشبختی و راحتی من در همین شراب (عشق) است، نه در جویبارِ سلسبیلِ بهشتی.

این بدنامی و رسواییِ من از روی اختیار و انتخاب خودم نیست؛ همان خدایی که دیگران را هدایت می‌کند، مرا در راه عشق سرگردان و گمراه کرد.

به سمتِ آتشِ زیباییِ چهره‌ی زیبارویان نرو و خود را در آن گرفتار نکن، مگر اینکه آن‌قدر در عشقِ خود ثابت‌قدم و پاک‌باخته باشی که بتوانی مانند حضرت ابراهیم از میان آتش به سلامت عبور کنی.

یا خودخواهی و غرور را کنار بگذار تا گمراه نشوی، یا اگر راهنما و دلیلِ روشنی نداری، اصلاً پای در این مسیر پرخطر نگذار.

یا باید رسومِ فیل‌بانی و دشواری‌هایِ نگاهداریِ آن را بیاموزی، یا اگر طاقتِ سختیِ آن را نداری، هوسِ هندوستان (سرزمین فیل‌ها) و داشتنِ فیل را از سر بیرون کن.

یا دست از عاشقی بردار و ننگِ آن را (که همچون رنگِ نیل بر صورت است) بر چهره نزن، یا اگر عاشق هستی، لباسِ زهد و تقوایِ ظاهری‌ات را در نیلِ عشق غرق کن و به رنگِ آن درآور.

ای حافظ! اگر سخنِ پرمغز و حقیقتِ نابی داری بیان کن، وگرنه این ادعاهایی که مطرح می‌کنی، چیزی جز حرف‌های بیهوده و جنجال‌های توخالی نیست.