اشعار منتسب

از آنجا که با تلاش و کوششِ صرف، همه‌ی کارها به سرانجام نمی‌رسد، بهتر است امور را به دستِ خداوند بسپاری تا او خود به مصلحتِ تو تدبیر کند.

اگر انسانِ گوشه‌نشین و فقیر، لذتِ قناعت و بی‌نیازی را درک کند، هرگز برای رسیدن به جاه و مقامِ پادشاهانِ عالم، پیشِ کسی سر فرود نمی‌آورد.

ناراحت نباش و جام باده را بنوش؛ زیرا خداوند که تقسیم‌کننده‌ی امورِ خلقت است، در آفرینش، هم داروی شفابخش و هم نیش و رنج را در کنار هم قرار داده است و گریزی از تقدیر نیست.

اگر نمی‌خواهی به خاطرِ تفرقه و جداسازیِ امور، دچارِ کژی و انحرافِ اخلاقی شوی، مانند ترازو در پیِ محاسبه‌ی کم و بیشِ دارایی‌ها و تعلقاتِ دنیوی مباش.

عجب روزگاری است که ریاکاری را حلال می‌شمارند، اما نوشیدنِ جام باده را حرام می‌دانند؛ شگفتا از این طریقت و آیین و شریعت که چنین وارونه عمل می‌کند.

ریاکاریِ زاهدِ فریبکار، جانم را به لب رسانده و مرا خسته کرده است؛ پس باده‌ای بیاور تا دارویی بر این دلِ زخمی و مجروحِ من باشد.

اگر تو در دلربایی سرآمدِ همگان هستی، جای شگفتی نیست؛ زیرا نورِ زیباییِ تو از همان آغازِ خلقت و پیش از پیدایشِ جهان وجود داشته است.

دهانِ زیبای تو، تمامِ خواسته‌ی جانِ من است، اما با این حال از دستِ این دلِ خودم که در پیِ امری محال و دست‌نیافتنی است، بیمناکم و جانم در خطر است.