اشعار منتسب

نسیمِ صبا با آمدنِ فصلِ گل، جان تازه‌ای به عالم بخشیده است؛ نمی‌دانم آن بلبلِ خوش‌سخن که با نغمه‌اش گل را به وجد می‌آورد کجا پنهان شده؟ به او بگویید دوباره آواز سر دهد.

در شب‌های طولانیِ هجران، بارها و بارها از سرِ سوز و گدازِ درونی، بر درِ خانه‌یِ دلِ تو کوبیدم تا مگر به امیدِ رسیدنِ روزِ وصال، راهی به سوی تو بیابم.

ای دل! از دوری و هجران ناله و شکایت نکن؛ چرا که این جهان ذاتاً محلِ آمد و شدِ غم و شادی، خار و گل، و پستی و بلندی است و این طبیعتِ روزگار است.

از بختِ بلندِ خود خواسته بودم که شبی هنگامِ سحر، لحظه‌یِ وصالی دست دهد تا بتوانم داستانِ رنج و حکایتِ سرانجامِ خود را برایت بازگو کنم.

پس از این، دیگر به درِ هیچ خانه‌ای جز خانه‌یِ حضرتِ دوست نخواهم رفت، چرا که کعبه‌یِ حقیقیِ خود را یافته‌ام و از بت‌پرستی و توجه به غیر، بازگشته‌ام.

پریشانی و آشفتگیِ درونم به واسطه‌یِ زلفِ تو برملا شد؛ جای تعجب نیست که مُشک (عطر زلف تو) خبر از رازهای پنهان می‌دهد، چرا که عطر، ذاتاً رازگشا و افشاکننده است.

هزاران چشم به زیباییِ تو دوخته شده‌اند و تو در کمالِ ناز و غرور، به هیچ‌کدام از آن‌ها نگاهی نمی‌کنی.

از سرنوشتِ نیک، امیدِ رسیدن به قامتِ رعنای تو را داشتم و در طولِ عمرِ درازم، همواره آرزومندِ بویِ خوشِ گیسوی تو بوده‌ام.

ای حافظ! غبارِ اندوه و خاکساریِ ما در پیشگاهِ دوست، چشمِ حسودان و بدخواهان را کور می‌کند. به جای شکایت، چهره بر خاکِ آستانِ او بگذار و نمازِ شکر به جای آور.