اشعار منتسب

ای دل، تا کی می‌خواهی از چشمانم اشک خونین جاری کنی؟ شرم کن و دست از بی‌تابی بردار. ای چشم، تو نیز دیگر از گریه و بی‌خوابی دست بکش و بخواب تا فرصتی دست دهد و من به مراد و آرزوی دل برسم.

پروردگارا، آیا این من هستم که به چنین مقامِ قربی رسیده‌ام که بازویِ محبوب را در آغوش گرفته و بر آن بوسه می‌زنم؟ واقعاً که اثرِ آن دعاهای سحرگاهی به ثمر نشست.

خداوندِ روزی‌بخش، هم نیازهای دنیایی و هم خواسته‌های اخروی‌ام را برآورده کرد؛ چرا که اکنون هم به یاریِ او به سررشته‌یِ امور رسیده‌ام و هم وصالِ جانان (که به گیسوی او تشبیه شده) نصیبم گشته است.

تا کی می‌خواهی مانند باد، بی‌ریشه و بدونِ دستاورد، از خرمنِ افرادِ دون‌مایه و پست خوشه بچینی و گدایی کنی؟ با همتِ والای خودت توشه‌ای جمع کن و بذرِ کار و تلاشِ نیکو بکار.

اگرچه می‌دانم که هنر و قلمِ من هرگز به پای زیباییِ افسانه‌ایِ «نگارستان چین» نمی‌رسد، اما با این قلمِ ساده و رنگ‌آمیزِ خود، تلاشم را می‌کنم تا نقشی از عشق بر صفحه روزگار باقی بگذارم.

ای دل، اگر در قلمروِ شب‌زنده‌داری و تهجد، از اندوه و تعلقاتِ دنیوی دوری کنی، نسیمِ صبحگاهان برای تو بشارت‌های خوشی از آن عالمِ معنا خواهد آورد.

محبوبی زیبا مانند ماه در برابرم زانو زد و جام شرابی پیش آورد؛ ای حافظ، با وجودِ چنین صحنه‌ای، چطور می‌توانم بر توبه و پرهیزگاریِ خود باقی بمانم و شرم نکنم؟