اشعار منتسب

اوضاع و احوال من به دلیل گردشِ بی‌رحم روزگار سامان نمی‌گیرد؛ دلم از شدت درد و رنج گداخته و پر از خون شده است، اما هیچ مرهم و درمانی برای این زخم‌ها وجود ندارد.

از شدتِ خواری و ناداری، چنان فرودست شده‌ام که با خاکِ راه برابر گشته‌ام؛ آبرو و عزت نفسم در حال از بین رفتن است و حتی نانی برای سیر کردنِ شکم به دستم نمی‌رسد.

من آن‌قدر در طلبِ لقمه‌نانی ناچیز نیستم که به سراغ هر استخوانی بروم، مگر آنکه چنان در تنگنا قرار بگیرم که دندان‌هایم از سختی و درد، هزاران زخم بردارند.

اگرچه از جانِ خود سیر شده‌ام، اما برای مردانِ راستین و حق‌جو، وقتی تقدیر و فرمانِ الهی تغییر نمی‌کند، چه راهِ چاره‌ای جز صبر وجود دارد؟

اگر دلم اکنون انباری از غم و اندوه شده، به خاطر آرزوهای بسیاری است که در سر دارم؛ افسوس که رسیدن به این آرزوها چندان هم آسان و ارزان نیست.

چشمانِ یعقوب نبی از شدتِ دوری و حسرتِ دیدارِ فرزندش سفید گشت و خبری از یوسف در کنعان به گوشش نرسید؛ این وضعیتِ من است که منتظرِ نشانی از یار هستم.

اهلِ جهل و نادانی به واسطه‌ی بی‌خردی به مقام و جایگاهِ بلندِ کیوان رسیده‌اند، در حالی که از اهلِ فضل و دانش، جز ناله و آهِ دردمندانه به آسمان‌ها نمی‌رسد.

از دست‌اندازی‌ها و ستمِ زمانه بر اهلِ علم و کمال، همین غصه بس که آنان حتی توانِ آن را ندارند که برای نجاتِ جانِ خود دست به کار شوند.

ای حافظ، در این راهِ عشق صبور و شکیبا باش؛ چرا که در وادیِ محبت، هر کس از جان و هستیِ خود نگذرد و فداکاری نکند، به وصالِ محبوب نمی‌رسد.