قطعات

در این ابیات، شاعر به شکلی استعاری، سالک و رهروِ راهِ حقیقت را به بهره‌مندی از تغذیه‌ی معنوی دعوت می‌کند. او معتقد است غذایِ جسمانی تنها نیازهای بدن را رفع می‌کند، اما خوراکِ حقیقی که از عالمِ معنا و معرفت به دست می‌آید، چنان سبکی و لطافتی در روح ایجاد می‌کند که انسان را از اسارتِ امیالِ حیوانی رها می‌سازد.

هدفِ اصلیِ این کلام، تأکید بر قدرتِ دگرگون‌کننده‌ی شناختِ الهی است. آن‌گاه که انسان ذره‌ای از معرفتِ راستین را می‌چشد، چنان در دریایِ شور و مستیِ حق غرق می‌شود که گویی ظرفیتِ وجودی‌اش تا بی‌نهایت گسترش یافته و پرنده‌ی روحش، که پیش‌تر در بندِ شهوات بود، به سیمرغِ بلندپروازِ عالمِ جان بدل می‌گردد.