غزلیات

در میان تمام اهالی عبادتگاه مغان، هیچ‌کس به اندازه من عاشق و بی‌قرار نیست؛ چرا که من هستی و اعتبار خود را به گرو گذاشته‌ام؛ یک‌جا خرقه (نماد دین‌داری) را برای باده‌نوشی و جای دیگر دفتر و دانش خود را برای عشق فدا کرده‌ام.

دلی که باید همچون آینه‌ای صاف، تجلی‌گاه حق باشد، اکنون به غبارِ تعلقات و گناهان آلوده است؛ از خداوند می‌خواهم که مرا به هم‌صحبتی با کسی که حقیقت‌بین و روشن‌ضمیر است، برساند تا دلم صیقل یابد.

در پیشگاهِ معشوقِ باده‌فروش توبه کرده‌ام که دیگر بدون حضورِ او که مجلس‌آرای زندگی من است، لب به شرابِ لذت و شادی نزنم.

اگر گل نرگس ادعا کرد که زیبایی‌اش مانند چشم توست، ناراحت نشو؛ چرا که اهلِ حقیقت و بینش، هرگز به دنبالِ ادعاهای پوچ و ظواهرِ بی‌بصیرت (که همان نرگس است) نمی‌روند.

شرحِ حالِ سوزناکِ من در عشق، تنها از عهده شمع برمی‌آید که هم‌زبانِ سوختن است؛ وگرنه پروانه که در آتشِ عشق خاکستر شده، توانی برای سخن گفتن و بازگو کردنِ این داستان ندارد.

از چشمانم اشکِ فراوان جاری کرده‌ام و جوی‌های خون راه انداخته‌ام به امید اینکه شاید آن محبوبِ بلندقامت و زیبا، روزی در کنارم بنشیند و دلم را آرام کند.

شرابِ شادی (کشتیِ باده) را برایم بیاور که در غیبتِ رخسارِ دوست، از شدتِ اندوه، چشمانم غرق در دریایی از اشک شده است.

با من که غرق در پرستشِ معشوق هستم، از دیگران سخن نگو؛ چرا که من چنان شیفته او و جامِ شراب هستم که هیچ توجهی به دیگران ندارم.

چقدر این سخن برایم دلنشین بود که سحرگاهان، پیرِ مسیحی (ترسا) بر درِ میکده با نواختنِ دف و نی، حقیقتی را بازگو می‌کرد.

اگر آن مسلمانی که حافظ دارد (با این همه خطا و عشق به باده) دینِ واقعی است، پس وای بر ما اگر فردایی (روز قیامت) در کار باشد و قرار باشد برای این اعمال حساب پس بدهیم.