غزلیات

در سحرگاه، ندا دهنده‌ای غیبی از جانب میخانه، از سر دلسوزی و خیرخواهی مرا صدا زد و گفت: به اینجا بازگرد، چرا که تو از دیرباز اهل این مکان بودی و با این درگاه سابقه دیرینه داری.

مانند جمشید پادشاه، از جام ما بنوش؛ چرا که پرتوِ آن جامِ جهان‌بین، حقایق نهفته در دو عالم را برای تو آشکار می‌کند و به تو آگاهی می‌بخشد.

بر آستانه میخانه، رندانِ قلندر حضور دارند که چنان قدرت و مقامی دارند که می‌توانند تاج شاهی را به کسی ببخشند یا از کسی بگیرند.

به قدرت و منزلت این وارستگان بنگر که در عین حال که خشت خامی زیر سر دارند، پای بر تارک آسمان‌ها و هفت سیاره نهاده‌اند؛ این اوجِ قدرت و صاحب‌جاه بودنِ حقیقی است.

کار ما با درِ میخانه گره خورده است؛ جایی که با وجود ظاهرِ کوچک و دیوار کوتاهش، بام آن به عرش الهی می‌رسد.

بدون همراهی و راهنمایی خضر، این راه دشوار را طی مکن؛ چرا که مسیر پر از تاریکی است و ترسِ گمراه شدن در آن وجود دارد.

ای دل، اگر به تو توفیق رسیدن به مقامِ فقر (وارستگی از تعلقات) را بخشیدند، بدان که کوچک‌ترین دارایی تو در این مقام، تمامِ هستی از آسمان تا زمین (ماه تا ماهی) خواهد بود.

اگر توانایی و شایستگیِ وارد شدن به عالمِ فقر را نداری، پس جایگاه و مقامِ دنیوی خود مانند مسند خواجگی و مجلس تورانشاه را رها مکن.

ای حافظ، که طمعی خام داری و بی‌تجربه هستی، از این ادعاهای بزرگ شرم کن؛ تو چه عمل شایسته‌ای انجام داده‌ای که طلبِ رسیدن به بالاترین جایگاه بهشت را داری؟