غزلیات

ای که از حقیقت بی‌خبری، تلاش کن تا به مقام دانایی برسی؛ چرا که تا زمانی که خود مسیر را طی نکنی و شاگردی نکنی، هرگز نمی‌توانی پیشوای دیگران شوی.

در مدرسه حقیقت، نزد معلم بزرگ که همان عشق است، تلاش کن و درس بیاموز تا روزی خود به کمال برسی و به مقام استادی و پختگی نائل شوی.

مانند سالکان راه، دلبستگی‌های مادی و خودپرستی را که همچون مس بی‌ارزش است از وجود خود بشوی و دور کن تا با یافتن کیمیای عشق، به گوهر گران‌بهای کمال تبدیل شوی.

توجه بیش از حد به نیازهای جسمانی (خواب و خوراک)، تو را از مرتبه والای انسانی‌ات دور کرده است؛ زمانی به حقیقت وجودت بازمی‌گردی که از این تعلقات مادی رها شوی.

اگر پرتو عشق خداوند در قلب و جانت تابیده شود، به خدا سوگند که از خورشید آسمان نیز درخشان‌تر و زیباتر خواهی شد.

لحظه‌ای خود را در دریای بی‌کران الهی غرق کن و نگران نباش؛ چرا که وقتی در دریای خداوند غرق شوی، دیگر هیچ آب دنیوی نمی‌تواند حتی یک تار موی تو را آلوده کند.

زمانی که در راه رسیدن به پروردگار، از تمام هویت فردی و منیت (که استعاره از پا و سر داشتن است) دست بشویی و تسلیم محض شوی، تمام وجودت سرشار از نور خداوند خواهد شد.

اگر زیبایی و جلوه خداوند تنها چیزی باشد که در مقابل چشمانت می‌بینی و نگاهت الهی شود، تردیدی نخواهد بود که به مقام والای اهل بصیرت رسیده‌ای.

هرگاه اساس زندگی مادی و خودخواهی‌هایت درهم ریخت و نابود شد، نگران و هراسان نباش؛ زیرا این فروپاشی، آغاز تولدی تازه و رسیدن به حقیقت است.

ای حافظ، اگر شوق رسیدن به وصال محبوب در سر داری، باید در برابر عارفان و هنرمندان راه حق، فروتنی پیشه کنی و مانند خاک درگاه آنان باشی.