غزلیات

ای ساقی! فصل بهار است و سایه ابر و کنار جویبار مهیا؛ اگر دلی آگاه و زنده داری، خودت می‌دانی که در چنین حال و هوایی چه باید کرد، نیازی نیست من بگویم.

از این ظاهرسازی‌ها و ریاکاری‌ها، نشانی از یک‌رنگی و صداقت به مشام نمی‌رسد؛ برخیز و این جامه آلوده به ریا را که بر تنِ صوفی‌نمایان است، با شرابِ نابِ حقیقت بشوی و پاک کن.

دنیا سرشتی پست و فرومایه دارد، پس به بخشش و وفای آن دل نبند؛ ای کسی که سرد و گرم روزگار را چشیده‌ای، از آدم‌های پست و دنیوی انتظارِ استواری و مردانگی نداشته باش.

دو نصیحت برایت دارم، آن را بشنو تا به گنجی عظیم دست یابی: راهِ شادمانی و لذتِ معنوی را پیش بگیر و وقت خود را به گشتن در پیِ عیب و نقصِ دیگران تلف نکن.

خدا را شکر کن که بار دیگر توفیقِ دیدارِ بهار را یافتی؛ اکنون که فرصت هست، نهالِ کارهای نیک بکار و در پیِ حقیقت و شناختِ درستِ راه باش.

اگر خواهانِ دیدنِ رویِ معشوق هستی، باید قلبِ خود را همچون آینه صیقل دهی و پاک سازی؛ وگرنه از آهن و فلزِ زنگار گرفته، هرگز گلی همچون نسرین نمی‌روید.

گوشِ جان بسپار که بلبل با نغمه‌خوانی‌اش می‌گوید: ای صاحبِ خرد، کوتاهی نکن و از فرصت‌ها بهره ببر و عطرِ موفقیت و توفیق را استشمام کن.

گفتی که از حافظ بوی ریا و دورویی به مشام می‌رسد؛ ای مدعی، آفرین بر این تیزبینیِ تو که توانستی چنین بویِ ناچیزی را هم تشخیص دهی!