غزلیات

ای کسی که در راه نابود کردن ما هیچ رحم و ملایمتی به خرج نمی‌دهی؛ تمام سرمایه‌ی وجود ما را به آتش می‌کشی و از این کار هیچ ابایی و ترسی نداری.

دردمندان و بلاکشیدگان چنان در رنج غوطه‌ورند که گویی زهری کشنده در کام دارند؛ آزردن این گروهِ آسیب‌دیده، گناهی بزرگ و خطاست، پس زنهار که چنین نکنی.

رنج و بیماری ما به یک نگاهِ گذرا و مختصر از جانب تو درمان می‌شود؛ پس انصاف نیست که با وجود داشتن چنین قدرت و توانایی برای شفا، ما را به حال خود رها کنی و مداوا نکنی.

چشم ما از شدت انتظار دیدن تو همچون دریایی از اشک شده است؛ چرا برای تفریح و تفرج هم که شده، گذری به ساحل این دریای پرآب نمی‌کنی؟

آنچه درباره ستمگری تو از زبانت نقل کردند، سخن آدم‌های کینه‌توز و غرض‌ورز است؛ تو که وجودی کریم و بخشنده داری، هرگز به آن شایعات اعتنا نکن و آن ستم‌ها را روا مدار.

ای زاهد خشک‌مذهب، اگر آن زیبارویِ دلربای ما بر تو جلوه‌گر شود و او را ببینی، چنان مجذوبش می‌شوی که از خدا جز می و معشوق، هیچ چیز دیگری طلب نخواهی کرد.

ای حافظ، در برابر ابروی او که همچون محراب عبادت است، سر بر سجده بگذار؛ چرا که هیچ جایگاهی برای دعا و نیایش صادقانه‌تر از آن محرابِ عشق وجود ندارد.