غزلیات

ای نسیم صبح که سعادت‌بخش هستی، همان‌طور که خودت می‌دانی و راهش را بلدی، به سوی محله‌ی معشوق برو و در آن وقتی که مناسب می‌دانی، پیام مرا برسان.

تو محرم اسرار عاشق و معشوق هستی و چشمان من همیشه به راه توست تا خبری بیاوری. از روی مهربانی و نه از روی دستور، آن‌طور که خودت صلاح می‌دانی و می‌توانی، حرکت کن و نزد او برو.

برای خدا بگو که جان عزیزم از دست رفت و دیگر توان ندارم. از لب‌های سرخ و حیات‌بخش او، آن‌طور که می‌دانی و شایسته است، مرا به یک بوسه مهمان کن و جانم را نجات بده.

من این نامه یا پیام را چنان با ایهام و رمز نوشتم که هیچ‌کس جز تو و معشوق معنایش را نفهمد. تو نیز از روی بزرگواری، آن‌طور که شایسته‌ی توست، آن را بخوان و درک کن.

فکر کشتن من با تیغ نگاه تو، مثل نیاز تشنه به آب است؛ یعنی من به این کشته شدن اشتیاق دارم. حالا که مرا اسیر عشق خود کردی، هر طور که مایل هستی با من رفتار کن و مرا بکش.

چطور می‌توانم به وعده‌های تو دل ببندم و امید داشته باشم، در حالی که کمر باریک تو، خود نکته‌ای پیچیده و رازی ناگفتنی است که هیچ‌کس به آن راهی ندارد.

در این بازار عشق، دیگر فرقی نمی‌کند که زبان تو ترکی باشد یا عربی یا هر زبان دیگری؛ در این میان تنها زبان عشق است که کارساز است. پس حدیث عشق را به همان زبانی که خودت می‌دانی و می‌فهمی، بیان کن.