غزلیات

ای محبوب من، من عاشق و هوادار تو هستم و خودت نیز به این موضوع آگاهی؛ زیرا تو حتی چیزهای ناپیدا را می‌بینی و آنچه بر زبان نیامده و نوشته نشده را نیز می‌خوانی و از آن باخبری.

شخص عیب‌جو و سرزنشگر چه می‌داند که میان عاشق و معشوق چه رازهایی نهفته است؟ همچنان که شخص نابینا نمی‌تواند زیبایی‌ها و اسرار پنهان جهان را ببیند، او نیز از درک این رابطه عمیق عاجز است.

زلف خود را پریشان کن و صوفیِ ریاکار را با این زیبایی به رقص و شور و حال بیاور، تا بدانی که با جلوه‌گریِ تو، او تمام اعتقادات خشک و ظاهریِ خود را رها کرده و به عشق حقیقی روی می‌آورد.

گشایشِ مشکلات و سختی‌هایِ کارِ عاشقان، تنها در گرو ابروی توست؛ پس برای رضای خدا لحظه‌ای بنشین و با گشودن اخمِ پیشانی، گره از کار ما باز کن.

فرشتگان در روز ازل که مأمور به سجده بر آدم شدند، در حقیقت نیتشان سجده بر زیبایی و جمال تو بود؛ زیرا در وجود تو لطافتی مشاهده کردند که فراتر از حد و مرز بشری بود.

نسیم عطرآگین زلف تو مایه روشنایی چشم و امید ماست؛ پروردگارا، این جمع دوستان و عاشقان را از گزند بادِ تفرقه و پریشانی در امان بدار.

افسوس که فرصت‌های نابِ عیش و عبادت در سحرگاه را با خواب غفلت از دست دادیم؛ ای دل، تو قدر لحظه‌ها را نمی‌دانی مگر زمانی که در سختی و درماندگی گرفتار شوی.

خسته شدن از همراهان و دوستان در راهِ عشق، نشانه پختگی و کاردانی نیست؛ پس سختی‌های مسیر را به یاد روزهای خوشِ گذشته و عهد و پیمان اولیه تحمل کن.

ای حافظ، خیال‌پردازی درباره پیچ و خم زلفِ یار تو را فریب می‌دهد؛ مراقب باش و در این حلقه اقبال و بخت، بی‌گدار به آب نزن و برای امری غیرممکن، دست به ریسک نزن.