غزلیات

چه کسی از جانبِ دلبرم، نامه یا پیامی محبت‌آمیز به من می‌رساند؟ ای کاش نسیمِ صبا لطفی در حقِ من کند و خبری از معشوق بیاورد.

من عقل و تدبیرهای اندیشمندانه را در برابرِ عظمتِ عشق سنجیدم و به این نتیجه رسیدم که عقل در مقابلِ عشق، مانندِ شبنمی است که بخواهد بر روی دریا اثری بگذارد؛ یعنی عقل در برابرِ دریایِ بی‌کرانِ عشق، ناچیز و بی‌اثر است.

نزدِ من بیا، چرا که اگرچه لباسِ زهد و تقوایِ من (خرقه) در گرویِ میخانه‌هاست و بی‌آبرو شده‌ام، اما هیچ‌گاه از اموالِ وقفی که به نامِ دین جمع شده، ذره‌ای به جیبِ من وارد نشده است.

ای دل، بحث کردن و پرسیدنِ پرسش‌های بی‌پاسخ (چرا و چگونه) فقط باعثِ سردرد می‌شود؛ پس جامِ شراب را بگیر و دمی از عمرِ خود را با آسودگی سپری کن.

پزشکِ معمولی که در گوشه راه نشسته و از احوالِ دل بی‌خبر است، دردِ عشق را نمی‌فهمد؛ پس ای انسانِ بی‌دل و مرده‌دل، به دنبالِ کسی باش که همچون مسیح، دمی حیات‌بخش داشته باشد.

من از ریاکاری و تظاهر (پنهان کردنِ طبل زیر گلیم) دل‌زده شده‌ام؛ بهتر است که پرچمِ خود را بر درِ میخانه برافرازم و رسماً و علناً راهِ عاشقی را در پیش بگیرم.

بیا و ببین که انسان‌های وقت‌شناس و عارف، هر دو عالم را به یک جام شرابِ ناب و هم‌نشینی با معشوقِ زیبا می‌فروشند؛ چون حقیقت را در همین می‌بینند.

دوامِ خوشی و آسایش، شیوه و رسمِ عاشقی نیست؛ اگر تو هم‌نشین و هم‌مسیرِ من هستی، باید سختی‌ها و نیش‌هایِ جانکاهِ غمِ عشق را به جان بخری.

گلایه‌ای ندارم، اما ابرِ رحمتِ دوست بر سرزمینِ دلم که از تشنگیِ عشق سوخته است، حتی به اندازه یک قطره باران نباریده است.

چرا کسی ارزشِ این شاعر را با یک نیِ شکر نمی‌خرد، در حالی که او با نیِ قلمِ خود صدها شیرینی و سخنِ نغز آفریده است؟

ای شاه، من که بضاعتِ مالی ندارم، سزاوارِ مقامِ بلندِ تو نیست؛ جز اینکه شب‌هنگام برایت دعا کنم و در سحرگاهان نیازمندانه و با تواضع به درگاهِ خدا از تو یاد کنم.