غزلیات

سینه من از درد و رنج لبریز است؛ افسوس که همدمی برای هم‌دردی نمی‌یابم. از شدت تنهایی به ستوه آمده‌ام؛ برای رضای خدا کسی را به دوستی به من برسان.

چه کسی می‌تواند از این چرخ و فلکِ بی‌قرار و تندرو، انتظار آسودگی و آرامش داشته باشد؟ ای ساقی، جامی از شرابِ معرفت (یا فراموشی) به من بده تا اندکی از این آشوب بیاسایم.

از فردِ عاقل و زیرک درباره این وضعیتِ آشفته پرسیدم؛ او به حالِ من خندید و گفت که این جهان، روزگاری دشوار و عالمی پر از شگفتی‌ها و پریشانی است که عقلِ مصلحت‌بین آن را نمی‌فهمد.

در راهِ انتظارِ آن محبوبِ زیباروی (ترک چگلی)، در چاهِ صبرِ خود سوختم. آن محبوبِ قدرتمند از حالِ من بی‌خبر است؛ آیا پهلوانی (مانند رستم) هست که به فریادِ ما برسد؟

در مسیرِ عشق‌ورزی، امنیت و آسایش خودِ بلا و مصیبت است. دور باد آن دلی که در راهِ دردِ عشق، به دنبالِ مرهم و درمان باشد؛ زیرا عاشق باید با دردِ محبوب بسازد.

کسانی که غرقِ عیش و ناز و تن‌پروری هستند، در کوی رندان و عاشقان راهی ندارند. این راه نیازمندِ کسی است که وجودش در آتشِ عشق بسوزد، نه فردی که خام و بی‌غم باشد.

انسانِ واقعی (به معنای آرمانی و کمال‌یافته‌اش) در این دنیای مادی یافت نمی‌شود؛ باید جهانی دیگر بنا کرد و انسانی از نو آفرید.

برخیز تا دل و فکرِ خود را به آن یارِ زیباروی سمرقندی بسپاریم، چرا که از نسیمِ یادِ او، عطرِ خوشِ جوی مولیان و خاطراتِ باشکوهِ گذشته به مشام می‌رسد.

گریه و زاریِ حافظ در برابرِ بی‌نیازی و عظمتِ عشق چه ارزشی دارد؟ چرا که در برابرِ دریای بی‌کرانِ عشق، هفت دریا هم چون قطره‌ای شبنم است.