غزلیات

چه کسی پیامِ مرا به گوشِ قدرتمندان و حاکمان می‌رساند که من حاضرم تمامِ قدرت و شکوهِ دنیوی (که نماد آن جامِ جمشید است) را بدهم تا یک لحظه مستی و بیخودیِ عارفانه به دست آورم.

من که به خاطرِ عشق، اعتبار و جایگاهِ اجتماعی‌ام را از دست داده‌ام و بدنام شده‌ام، همچنان امیدوارم که با یاریِ دوستانِ اهلِ دل و عارفان، به جایگاهِ حقیقی و نیک‌نامیِ واقعی برسم.

ای کسی که کیمیایِ عشق و تحولِ روح می‌فروشی، به دلِ من نگاهی کن؛ من هیچ سرمایه‌یِ معنوی ندارم و دامی از نیاز و تمنا برایِ صیدِ لطفِ تو پهن کرده‌ام.

شگفتا از وفاداریِ محبوب که هیچ توجهی به من نمی‌کند؛ نه برایم نامه‌ای می‌فرستد و نه با کلامی از من یاد می‌کند.

اگر این شراب (راهِ عاشقی) خام و نپخته به نظر می‌رسد و اگر آن حریف (زاهد) پخته و با تجربه است، باز هم این خامیِ عاشقانه هزار بار بهتر از پختگی و حکمتِ آمیخته با ریایِ آن زاهد است.

ای زاهد، مرا با دانه های تسبیح و ابزارهایِ ظاهر‌پسندِ دین‌داری به بند نکش؛ چرا که من مانندِ پرنده‌ای زیرک هستم که در دامِ تزویرِ تو گرفتار نمی‌شوم.

من مشتاقِ خدمتگزاریِ تو هستم، پس با لطف و محبت خود، مرا بخر و طردم نکن؛ چرا که بنده و عاشقی وفادار و مخلص همچون من به سختی یافت می‌شود.

شکایتِ خود را نزدِ چه کسی ببرم و این حکایتِ غم‌بار را به که بگویم؟ لبِ تو که مایه یِ حیات و زندگیِ من بود، به وعده‌یِ خود وفا نکرد و همراهی‌اش تداومی نداشت.

تیرِ مژگان‌ات را رها کن و خونِ مرا بریز؛ چرا که زیباییِ تو چنان خیره‌کننده است که هیچ‌کس به خون‌خواهی و انتقام از تو برنمی‌خیزد.