غزلیات

شایسته است این جامه‌ی زهد (خرقه) را در گرو شراب بگذارم و این دفترهای حاوی دانش‌های ظاهری و بی‌حاصل را در جام شراب بشویم و نابود کنم.

از آنجا که به گذشته نگاه کردم و دیدم عمرم را به بطالت گذرانده‌ام، اکنون صلاح در این است که در گوشه‌ی خرابات (میخانه‌ی معرفت) باشم و از قید دنیا رها شوم.

از آنجا که عاقبت‌اندیشی و مصلحت‌سنجی با مقام درویشی و بی‌تعلق بودن سازگار نیست، برای عاشق سزاوار است که سینه‌اش از عشق بسوزد و چشمانش همواره گریان باشد.

من راز و نیاز و احوال پنهان زاهدان ریاکار را برای مردم بازگو نخواهم کرد؛ اگر قرار باشد این اسرار را فاش کنم، بهتر است که آن را با زبان موسیقی و نغمه‌های شورانگیز چنگ و رباب بگویم.

تا وقتی که گردش روزگار چنین ناپایدار و بی‌اساس است و هیچ‌چیز در آن ثبات ندارد، بهترین کار این است که ذهن را درگیر عشق (ساقی) کنیم و باده‌ی معرفت بنوشیم.

آری، من هرگز دل از محبوبی چون تو برنمی‌گیرم؛ زیرا اگر قرار است باری از غم بر دوش کشم، شایسته‌تر است که این بار، غمِ اسارت در حلقه‌های زلف تو باشد.

ای حافظ، حالا که پیر شده‌ای، از میخانه‌ی رندان بیرون بیا؛ چرا که شوریدگی، عاشقی و هوسناکی تنها برازنده‌ی دوران جوانی است.