غزلیات

عمرم به بطالت و دنبال‌کردن هوس‌های زودگذر سپری شد. ای جوان، پیاله عشق و معرفت را به من بنوشان تا تو نیز برکت و آرامش دوران پیری را دریابی.

چه بسیار بزرگان و عارفان بلندمرتبه‌ای (شاهبازان) که در این دنیای مادی، به جای پرواز در اوج عرفان، به امور ناچیز (مگسی) قناعت کرده‌اند که جای شگفتی و تأسف است.

دیشب در میان همراهانِ کوی دوست می‌رفتم؛ ندایی برخاست که: ای عاشقِ سرگشته و بی‌نوا، تو دیگر چه کسی هستی (و چه کاره‌ای) که این چنین ادعای عاشقی می‌کنی؟

هر کس که در جهان به کمال و شهرتِ معنوی (مشکین‌نفسی) رسید، ناچار باید همانند نافه، دردِ خون‌شدنِ دل را برای رسیدن به آن کمالِ خوش‌بو تحمل کند.

برقی از جانب کوه طور (جایگاه تجلی خداوند به موسی) درخشید و من با آن انس گرفتم، شاید بتوانم از آن شعله، آتشِ هدایتی برای تو بیاورم.

کاروانِ زندگی در حال عبور است و تو غرق در خوابِ غفلت شده‌ای در حالی که بیابانِ پیشِ رو بسیار پرخطر است؛ افسوس که تو از صدای زنگِ کاروان که هشدارِ گذرِ عمر است، بی‌خبری.

از قفسِ تنگِ دنیوی پرواز کن و بر شاخسارِ درخت طوبی (درخت بهشتی) نغمه‌سرایی کن؛ حیف است که پرنده‌ای بلندپرواز همچون تو، اسیرِ بندِ قفسِ تن باشد.

جانم را بر آتشِ ریاضت نهادم تا همانند عودسوز (مجمر) بتوانم لحظه‌ای در دامنِ محبوب جای بگیرم و عطرِ وجودش را استشمام کنم.

حافظ تا چه زمانی باید در جست‌وجویِ هوای تو از هر سو سرگردان باشد؟ خداوندا، مسیرِ رسیدن به خودت را برای من که طالبِ دیدارِ تو هستم، هموار گردان.