غزلیات

ای کسی که پیوسته به خود و خردِ خویش می‌بالی؛ اگر در وجودت فروغِ عشق پدیدار نشده است، تو را سرزنش نمی‌کنم و عذرت پذیرفته است.

نزدیکِ عاشقانِ شیدا که از قیدِ عقل رها شده‌اند، مرو؛ چرا که تو در میانِ مردم به داشتنِ عقل و درایتِ دنیوی شهره هستی و این دو مقام با هم سازگار نیستند.

در جانِ تو از مستیِ حقیقت و عشقِ الهی خبری نیست؛ پس برو که تو تنها به باده‌ی انگوری (مادی) سرخوش می‌شوی و این مستیِ ناپایدار با مستیِ عارفانه تفاوتِ ماهوی دارد.

چهره‌ی زرد و آهِ برخاسته از درد، برای عاشقان همچون دارویی شفابخش است؛ یعنی رنج‌های راهِ عشق، خودِ عاملِ درمان و رسیدن به کمالِ جان هستند.

ای حافظ، از بندِ نام و ننگ و هراس از قضاوتِ دیگران رها شو و به دنبالِ شرابِ نابِ معرفت باش، چرا که تو در طلبِ حقیقتِ هستی، تشنه و بی‌قراری.