غزلیات

چرا فکر می‌کنی که تنها گذاشتن و دور نگه‌داشتنِ عاشقانِ دل‌بسته کارِ درستی است؟ تو چرا عاشقانِ واقعیِ خود را از حضور در کنارت محروم کرده‌ای؟

ای محبوب، حال که خود امید به رحمت و عنایتِ خداوند داری، دستِ تشنه‌کامانی که در بیابانِ زندگی سرگردان‌اند را بگیر و با جرعه‌ای از زلالِ لطف، سیرابشان کن.

ای محبوب، تو دلم را ربودی و من آن را بر تو حلال کردم؛ اما تقاضایی دارم که از آن دل، بهتر از آن رفتاری که با خودِ من داری، مراقبت کنی.

ساغر و شرابی که سهمِ ماست و دیگران (رقیبان) دارند از آن می‌نوشند، اگر تو هم اجازه آن را بدهی، ما هرگز این بی‌عدالتی و تجاوز به حقمان را تحمل نخواهیم کرد.

ای کسی که در حد و اندازه عشقِ بزرگ نیستی (همچون مگس)، این جایگاهِ والایِ محبوب (سیمرغ)، جولانگاهِ تو نیست؛ با این تلاشِ بیهوده، تنها آبروی خود را می‌بری و مایه زحمتِ ما می‌شوی.

تو به خاطرِ کوتاهی و خطای خودت از این درگاه رانده شدی؛ پس دیگر از که شکایت می‌کنی و چرا بیهوده داد و فریاد به راه انداخته‌ای؟

ای حافظ، مردم از پادشاهان و بزرگان، به واسطه خدمت و وفاداری، مقام و پاداش می‌طلبند؛ تو که سعی و تلاشی نکردی، چرا امیدِ دریافتِ عطا و بخشش داری؟