غزلیات

ای شیخ، دست از دشمنی و کینه‌توزی با ما بردار؛ چرا که میان ما حقِ دوستی و معاشرت دیرینه‌ای وجود دارد که حرمت آن باید حفظ شود.

به پند و اندرز من گوش فرا ده که این حکمت و دانشی که در سخن من است، از آن گوهرهای مادی که در گنجینه‌های خود پنهان کرده‌ای، بسیار ارزشمندتر است.

با این‌حال، شگفت است که چرا با وجود آنکه باطن و اندیشه‌ات همچون آینه‌ای روشن، تابناک و وسیع است، روی از رندان و اهلِ‌دل برمی‌تابی و خود را از ایشان پنهان می‌کنی؟

ای شیخ! مراقب باش و بدِ رندان و آزادگان را نگو؛ چرا که آنان جلوه‌ای از مشیت الهی هستند و کینه‌توزی با آنان در حقیقت نوعی ستیز با تقدیر و حکمِ پروردگار است.

آیا از آه و ناله سوزناک من نمی‌هراسی؟ فراموش مکن که زیر این لباس و خرقه پشمینه، تو نیز انسانی آسیب‌پذیر هستی و در برابر حق‌گویی و مظلومیت، ایمن نخواهی ماند.

اگر ذره‌ای از شرابِ معرفت یا لطفِ الهی (می دوشینه) نصیب تو شده است، به جای انحصارطلبی، به فریادِ خماران و نیازمندانِ تهیدست برس و دست‌گیری کن.

ای حافظ، به آن کلام آسمانی (قرآن) که در جان و سینه داری سوگند که کلامی زیباتر، عمیق‌تر و دلنشین‌تر از اشعار خودت، سراغ ندارم.