غزلیات

چه می‌شد اگر دلِ آن یارِ زیبا همچون ماه، نسبت به ما مهربان بود؟ اگر او این‌گونه با ما مهربانی می‌کرد، قطعاً احوالِ پریشانِ ما نیز اکنون این‌چنین نابسامان نبود.

اگر از من می‌پرسیدی که نسیمِ برخاسته از گیسوی دوست چه ارزشی دارد، پاسخ می‌دادم که اگر در ازای هر تارِ موی او، هزار جان فدا می‌کردم، باز هم کم بود و آن نسیم بسیار ارزشمندتر از این‌هاست.

خدایا، چه می‌شد اگر برات و سندی برای خوشدلیِ ما صادر می‌شد؟ یعنی چه می‌شد اگر از سوی روزگارِ بد، نشانی از امنیت و آسایش برای ما وجود می‌داشت.

اگر روزگار با من مهربان بود و مرا عزیز و سرافراز نگه می‌داشت، تختِ عزت و افتخارِ من همان خاکِ درگاهِ محبوب می‌بود.

کاش محبوب همچون قطره اشکی از پسِ پرده‌ی پنهانی بیرون می‌آمد و نمایان می‌شد؛ چرا که او بر دو دیده‌ی ما تسلط و حاکمیت دارد و تمامِ هستیِ ما در گروِ نگاهِ اوست.

اگر دایره‌ی تقدیرِ عشق، راه را بر من نمی‌بست و محدود نمی‌کرد، من هم مانند نقطه‌ای که در مرکزِ دایره اسیر است، در میانِ حیرت و سرگشتگی گرفتار می‌شدم.