غزلیات

اسرارِ عشق و مستی را نزدِ مدعی و کسی که ادعایِ فضل دارد بازگو مکن، چرا که او در حصارِ خودپرستی و غرورِ خویش غرق است و سزاوار نیست که این راز را دریابد؛ بگذار تا در همان جهل و ناآگاهیِ خود از دنیا برود.

عاشق شو و شورِ زندگی را دریاب، وگرنه روزگار به پایان می‌رسد و تو بدون آنکه نقشِ مقصود و دلیلِ آفرینش را از کارگاهِ هستی خوانده باشی، این جهان را ترک خواهی کرد.

دیشب آن معشوقِ زیبا در مجلسِ عارفان به من گفت که اگر تو بت‌پرست نیستی و دینِ رسمی نداری، پس چه کاری با کافران و اهلِ بی‌دینی داری و چرا در جمعِ ایشان هستی؟

ای معشوق که سلطانِ جانِ منی، برای خدا دست از ستم بردار؛ پیچ و خمِ زلفِ تو مرا شکست داده و در بندِ خود گرفتار کرده است؛ تا کی این سیاهیِ زلف می‌خواهد با قلدری و دست‌درازی، عاشق را آزار دهد؟

چگونه می‌توانم در گوشه‌ای به سلامت و بی‌دغدغه پنهان شوم، در حالی که چشمانِ تو (که به نرگس تشبیه شده) مدام رازهایِ مستی و شوریدگی را در گوشِ جانم زمزمه می‌کنند و مرا به میدانِ عشق می‌کشند؟

من آن روز که در ابتدایِ کار بودی، این آشوب‌ها و فتنه‌هایی را که اکنون گریبان‌گیرم شده، پیش‌بینی می‌کردم؛ زیرا تو از همان آغاز با سرکشی و بی‌توجهی، لحظه‌ای با من آرام نمی‌نشستی.

ای حافظ، عشق تو را به دستِ طوفانِ حوادث خواهد سپرد؛ تو چگونه گمان کردی که می‌توانی همچون برق، در یک چشم‌برهم‌زدن از این کشاکش و گرفتاری بگریزی؟