غزلیات

ای دل، هیچ لحظه‌ای را بدون عشق و شور و مستی سپری نکن؛ آنگاه دست از این تلاش بردار که از تمامی قید و بندهای وجود و عدم رها شده باشی.

اگر هنوز جانی در بدن داری، تمام همت خود را صرف خدمت به معشوق کن؛ چرا که هر قبله و مقصودی را جز خودپرستی برگزینی، از آن بهتر است.

در مسیر عشق، با وجود ضعف و ناتوانی، همچون نسیم ملایم و سبک‌بال باش؛ چه آنکه بیماری و افتادگی در این راه، از تندرستی و تکبرِ حاصل از آن ارزشمندتر است.

در آیین عشق‌ورزی، خام‌دستی و کاهلی نشانه‌ای از کفر و دوری از حقیقت است؛ چرا که رسیدن به مقصود و مقامِ قرب، نیازمند جدیت و چالاکی است.

تا زمانی که به فضل و دانش و عقل خود مغروری، از معرفت حقیقی بی‌نصیبی؛ نکته‌ای را برایت بگویم: تا وقتی که خودت را می‌بینی و در بند خویشی، رهایی ممکن نیست.

در درگاهِ خداوند از بلندی و مقامِ دنیوی نترس و مغرور مشو؛ زیرا که عاقبتِ غرور، سقوط از اوجِ سربلندی به خاکِ ذلت و پستی است.

اگر رنج‌های این راه (خار) جانت را می‌کاهد، بدان که پاداش آن (گل) این رنج را جبران می‌کند؛ تلخیِ جامِ می در برابر شیرینیِ لذت مستی، ناچیز و آسان است.

ای صوفی! جامِ شرابِ معرفت بنوش و تو ای حافظ، از ظرفِ پرهیزِ ریاکارانه بپرهیز؛ ای کسانی که ادعای پارسایی دارید اما در باطن دست‌درازی و تعدی می‌کنید، این تظاهر تا کی؟