غزلیات

ای ساقی! بشتاب که جامِ گل‌گون ما از شرابِ ناب پُر شده است؛ تا کِی می‌خواهی ما را با سخنانِ فریبنده و خرافاتِ بی‌اساس سرگرم کنی؟

از کبر و غرورِ بیهوده دست بردار و فروتن باش، چرا که روزگار بارها شاهد بوده است که چاکِ گریبانِ پادشاهانِ بزرگ (قیصر) و تاجِ سرِ فرمانروایانِ ایران (کی) به دستِ سرنوشتِ بی‌رحم از هم دریده شده است.

هشیار و آگاه باش که مرغِ چمن (نماد طبیعت) اکنون در سرمستیِ بهار غرق شده است؛ تو نیز بیدار شو که خوابِ سنگینِ نیستی و مرگ به دنبالِ ماست.

ای تو که همچون شاخه‌ی نورسِ بهاری با ناز و کرشمه می‌خرامی، امیدوارم که از گزندِ بادِ سرد و ویرانگرِ زمستان در امان بمانی.

به مهربانیِ ظاهریِ روزگار اعتماد نکن، چرا که روشِ آن ناپایدار است؛ وای بر کسی که فریبِ این ظاهر را بخورد و خود را از مکر و نیرنگِ زمانه ایمن بداند.

اگر وعده‌ی شرابِ کوثر و هم‌نشینی با حوریان را برای فردایِ قیامت می‌دهند، ما امروز در همین دنیا، ساقیِ زیبارو و جامِ شراب را داریم که نقدِ ماست.

نسیمِ صبا خاطراتِ دورانِ خوشِ کودکی و جوانی را در دلم زنده می‌کند؛ ای ساقی! آن شرابِ شفابخشی را که اندوه را از جان می‌زداید، به ما بنوشان.

فریبِ شکوه و سلطنتِ ظاهریِ گل را مخور؛ چرا که باد، چون فراشی بی‌رحم، تمامِ اوراقِ گلبرگ‌های آن را زیر پای عابران لگدمال می‌کند.

به یادِ سخاوتِ حاتم طائی، جامی پُر و گران‌بها بنوشان تا با این روحیه بخشندگی، دفترِ سیاه و ننگینِ رفتارِ خسیسان را برای همیشه درهم بپیچیم.

از همان شرابی که به چهره‌ی گلِ ارغوان زیبایی و طراوت بخشیده است، بر چهره‌ی محبوب نیز قطراتِ عرقِ ناشی از نشاط نشسته که لطف و زیباییِ او را دوچندان کرده است.

جایگاهِ خود را در باغ بگستران و تکیه بزن، که در اینجا درختِ سرو همچون بنده‌ای فرمان‌بردار ایستاده و نی نیز با کمرِ باریک، آماده‌ی خدمت است.

ای حافظ! اشعارِ سحرانگیز و دل‌نشینِ تو آن‌چنان شهرتی یافته که به دورترین نقاطِ جهان، از مصر و چین گرفته تا سرزمین‌های روم و شهرِ ری رسیده است.