غزلیات

با دلی پُر از خون و حالی پریشان، نامه‌ای خطاب به دوست (محبوب) نوشتم؛ چرا که در این دورانِ طولانیِ جدایی از تو، رنجی را تجربه کردم که گویی صحرای محشر و روز قیامتِ من است.

از فراق و دوری او، صدها نشانه در چشمان گریانِ من پدیدار شده است؛ آیا این اشک‌های جاری بر گونه‌هایم برای اثباتِ این درد و غم کافی نیست؟

با اینکه بارها تلاش کردم و او را آزمودم، اما هیچ نفعی به حالم نداشت. ضرب‌المثل است که هرکس کارِ تجربه شده را دوباره بیازماید، سرانجامش جز پشیمانی نخواهد بود.

از پزشکی (عارف یا مرشد راه) درباره‌ی احوالِ محبوب پرسیدم؛ پاسخ داد که دوری از او عذابِ محض است و تنها در کنارِ او بودن است که مایه‌ی سلامت و آرامشِ جان می‌شود.

گفتم اگر بخواهم پیوسته به گردِ محبوب بگردم، سرزنش و ملامتِ مردم به سراغم خواهد آمد؛ پاسخ شنیدم که به خدا سوگند، ما هرگز عشقی ندیده‌ایم که بی دردسر و ملامت باشد.

حافظ چون در جایگاهِ طالبِ حقیقیِ راه قرار گرفت، جانِ شیرینِ خود را در راهِ رسیدن به محبوب نثار می‌کند تا بتواند جرعه‌ای از جامِ کرامت و بخششِ او را بچشد.