غزلیات

محبوب در حالی که جامه‌ای فاخر از حریرِ زردوزی‌شده بر تن داشت، با ناز و غرور عبور می‌کرد و زیبایی‌اش چنان بود که زیبارویانِ دیگر از شدت حسادت، گریبانِ صبر خود را دریدند.

گرمایِ شرابِ عشق بر گونه‌های محبوب اثر کرده و قطراتِ عرق بر صورتش نشسته است؛ این قطرات بر آن چهره‌ی گلگون، گویی شبنم‌هایی هستند که بر گلبرگِ گلِ سرخ چکیده‌اند.

او سخنی شیوا و شیرین دارد، قامتی بلند و حرکاتی چابک و چالاک؛ صورتی زیبا و ظریف و چشمانی که گویی با قلمی هنرمندانه به بهترین شکل کشیده شده‌اند.

لب‌های سرخش که سرشار از حیات و طراوت است، از سرچشمه‌ی لطف و زیبایی آفریده شده و قد و بالایش که به شمشادِ موزون می‌ماند، در ناز و نعمت پرورش یافته است.

آن لب‌های سرخِ دل‌ربا و خنده‌هایی که آشوب در دل برپا می‌کند را تماشا کن، همچنین شیوه‌ی راه رفتنِ باوقار و گام‌های آرام و شمرده‌اش را ببین.

آن محبوبِ چشم‌سیاه که دل ما را صید کرده بود، از دامِ عشقِ ما گریخت؛ ای یاران، بگویید با این دلِ رمیده و آواره چه می‌توانم کرد؟

هشدار و زنهار که تا می‌توانی اهلِ دیدن و بینش را میازار، زیرا که این دنیا وفا ندارد و فرصتِ وصال کوتاه است، ای کسی که عزیزتر از نورِ دیدگانم هستی.

تا چه زمانی باید سرزنش و بی‌مهریِ چشمانِ افسونگرت را تحمل کنم؟ ای یارِ برگزیده‌ی من، یک‌بار هم که شده با ناز و کرشمه‌ای دلم را شاد کن.

اگر از سخن یا رفتارِ حافظ، خاطرِ عزیزِ تو آزرده گشته، بازگرد که ما از آنچه گفته‌ایم یا شنیده‌ایم توبه کردیم.

اگر آن «میوه رسیده» یعنی وصالِ محبوب نصیبم شود، آن‌چنان در خدمت و بندگیِ تو خواهم بود که سپاس‌گزاریِ فراوان خواهم کرد.