غزلیات

اگر در راهِ رسیدن به آن یارِ زیبا، بارانی از شمشیر ببارد و جانمان به خطر افتد، ما سرِ تسلیم فرود می‌آوریم؛ چرا که فرمانِ نهایی تنها از آنِ خداوند است و ما را چاره‌ای جز رضایت به تقدیر نیست.

ما نیز با راه و رسمِ پرهیزگاری و زهد آشنا هستیم و آن را می‌شناسیم، اما افسوس که بختِ بد و سرنوشتِ آشفته، ما را از این مسیر دور کرده است و دیگر در برابرِ این تقدیرِ گمراه، کاری از دستمان ساخته نیست.

من با شیخ و واعظ و بحث‌هایِ طولانیِ آن‌ها میانه‌ای ندارم؛ یا با جامِ شراب سرگرم می‌شوم و یا بحث را کوتاه می‌کنم تا وقتم به بیهودگی نگذرد.

من در فصلِ شکوفاییِ گل‌ها که موسمِ عاشقی است، رندانه دل به عشق سپرده‌ام؛ در چنین زمانِ مستی و شیدایی، چگونه می‌توان از توبه سخن گفت؟ استغفرالله از چنین فکرِ باطلی که توبه در این زمانه معنایی ندارد.

محبتِ من هیچ تأثیری در دلِ تو نداشت و گویی تو همچون آیینه، هیچ تصویری از من در خود منعکس نمی‌کنی؛ آه از آن دلِ سخت و بی‌رحمِ تو که هیچ عاطفه‌ای نشان نمی‌دهد.

شکیبایی در برابرِ دوری، تلخ است و عمر نیز به‌سرعت در حالِ گذر است؛ ای کاش می‌دانستم که زمانِ دیدار و وصالِ تو کی فرا می‌رسد.

ای حافظ، اگر به دنبالِ رسیدن به معشوق هستی، دیگر از رنج و سختی شکوه نکن؛ چرا که راهِ وصال نیازمندِ تحملِ درد و خون‌دل خوردن‌هایِ همیشگی است.