غزلیات

ای قاصدِ پیام‌های راستین و درست، خبری از حال و روزِ یارِ ما بیاور و احوالِ آن گلِ زیبا را برای من که همچون بلبلی نغمه‌سرا، ناله‌های عاشقانه سر می‌دهم، شرح بده.

غمگین نباش و نگران مباش؛ چرا که ما از رازدارانِ حریمِ خصوصیِ عشق هستیم. حالا که مخاطبِ تو، یاری است که با ما هم‌داستان و هم‌راز است، بی‌پرده و صریح با او سخن بگو.

وقتی آن زلف‌های معطر و مشک‌فامش را با دست‌هایش پریشان می‌کرد، به خاطرِ خدا به ما بگو که چه قصد و سرّی در این کار نهفته بود؟

هر کسی که مدعی است خاکِ آستانه‌یِ درِ دوست، همچون دارویِ چشم (توتیا) شفابخش است، به او بگو این حقیقت را به چشمِ خود دیده و گواهیِ آن را در چشمانِ اشک‌بارِ ما مشاهده کن.

آن کسی که ما را از رفتن به خرابات (محفلِ رندان و عاشقان) منع می‌کند، به او بگو که این حرفِ بیهوده را در حضورِ پیر و مرشدِ من بازگو کن (تا پاسخش را بشنوی).

اگر بارِ دیگر راهت به آن درگاهِ با شکوه افتاد، پس از اینکه وظیفه‌یِ بندگی را به جا آوردی و پیامِ ما را رساندی، در محضرش دعا کن و از حالِ ما سخن بگو.

اگرچه ما بندگانی گناهکار بودیم، اما تو به بزرگواریِ خود ما را سرزنش مکن؛ همچون پادشاهی بزرگوار، در موردِ خطایِ گدایِ خود با رأفت و گذشت رفتار کن.

نامه‌یِ آن بزرگ‌مردِ والا‌مقام را برای این فقیر بخوان و حکایتِ آن پادشاهِ بی‌نظیر را برای این گدایِ عاشق بازگو کن.

جان‌هایِ بسیاری در دامِ زلفِ او اسیر شدند و بر خاک افتادند؛ ای بادِ صبا، بگو که بر سرِ آن غریبِ عاشقِ ما چه آمده است؟

داستانِ عارفان و اهلِ معرفت، مایه‌یِ جان‌بخشی و حیاتِ روح است؛ پس بروی و رمزی از آن‌جا بپرس و حدیثی از آن کمالات برای ما به ارمغان بیاور.

ای حافظ، اگر به مجلسِ او راهت دادند، جامِ شرابِ معرفت بنوش و برایِ رضایِ خدا، از هرگونه ریا و تظاهر دست بردار.