غزلیات

زیباییِ گیسوی معطر تو به حدی است که بنفشه در برابر آن سرِ تسلیم فرود می‌آورد و خنده‌های دل‌انگیز تو باعث می‌شود غنچه‌ها پرده از روی خود بردارند و شکوفا شوند.

ای معشوقِ خوش‌بو و زیبا، بلبلِ شیدای خود را که همان عاشق توست، آزار مده؛ چرا که او تمام شب را با خلوصِ نیت برای تو دعا می‌کند.

من که حتی از حضورِ پاک و نفسِ فرشتگان نیز احساس خستگی و ملالت می‌کردم، اکنون به خاطر تو حاضر شده‌ام تمام هیاهو و جنجال‌های بیهوده این دنیا را تحمل کنم.

به بزرگی و شکوهِ عشق نگاه کن که چگونه عاشقِ تهیدستِ تو، به خاطرِ فقرِ عاشقانه و در عین حال سربلندی‌اش در این راه، تاج و تختِ سلطنت را بی‌ارزش و خوار می‌شمارد.

اگرچه ظاهرِ زاهدانه داشتن و نوشیدنِ باده با هم سازگاری ندارند، اما من این تناقض را در رفتارم ایجاد می‌کنم و هر دو کار را فقط برای جلبِ رضایت و خشنودی تو انجام می‌دهم.

شوری که از عشقِ تو در سر دارم، تنها زمانی از بین می‌رود که بمیرم و این سرِ پر از سودا، به خاکِ آستانه درگاهِ تو بدل شود.

چشمِ من، والاترین جایگاه برای تصویرِ خیالِ توست؛ این جایگاه اکنون محلِ دعا و نیایش است؛ ای سرورِ من، امیدوارم این چشم هرگز از حضورِ تو خالی نماند.

چهره‌ات همانند چمنی خوش‌منظره و زیباست، به‌ویژه در این فصلِ بهارِ جوانی و زیبایی؛ و من، حافظِ خوش‌سخن، مرغی شده‌ام که در این چمن، برای تو نغمه‌سرایی می‌کند.