غزلیات

ارزش و بهای خاکِ راهِ تو، آن‌قدر زیاد است که خون‌بهای مشکِ گران‌بهایِ چین در برابرش ناچیز است؛ شکوه و جلال تو چنان است که خورشید در زیر سایه‌ی کلاه‌ تو قرار می‌گیرد و از تو نور می‌گیرد.

چشمانِ فریبایِ تو (که مانند نرگس است) با ناز و ادایِ بسیار، دل می‌برد و به طرزی حیرت‌انگیز دلبری می‌کند؛ ای معشوق، من فدایِ شیوه و حالتِ آن چشمانِ سیاه تو شوم.

اگر مرا بکشی و خونم را بریزی، اعتراضی ندارم؛ چرا که هیچ فرشته‌ای با دیدنِ چنین زیباییِ بی‌نظیری، به خود اجازه نمی‌دهد که گناهی برای تو بنویسد (زیباییِ تو چنان است که گناهانِ احتمالی‌ات را می‌پوشاند).

تو خود سببِ آرامش و خوابِ مردمِ جهان هستی (یا کانون توجه آن‌ها هستی)، به همین دلیل است که گوشه‌ی چشم و قلبِ من، تکیه‌گاه و جایگاهِ تو شده است.

من هر شب از شدتِ حسرتِ دوری از چهره‌ی درخشان و ماه‌مانندِ تو، بیدارم و با هر ستاره‌ای که در آسمان می‌بینم، گویی سر و کار و گفتگو دارم (از تنهایی و بی‌خوابی رنج می‌برم).

دوستان و همنشینان همه رفتند و از هم جدا شدیم، اکنون تنها من مانده‌ام و آستانه‌یِ درگاهِ تو که پناهگاهِ دولت و سعادت است.

ای حافظ، هرگز از عنایت و توجهِ خداوند یا معشوق ناامید مباش، چرا که سرانجام، دودِ آهِ تو و ناله‌های شبانه‌ات، خرمنِ غم‌هایت را به آتش خواهد کشید و تو را رهایی خواهد بخشید.