غزلیات

من به آسمان همچون مزرعه‌ای سرسبز نگریستم که ماهِ نو در آن همچون داسی برای درو کردن می‌ماند؛ با دیدن این صحنه، به یادِ اعمالِ خود و روزِ حسابرسی و مرگ افتادم.

به بختِ خود گفتم: ای بخت، گویا به خواب فرو رفته‌ای و خورشیدِ اقبال طلوع کرده است؛ بخت پاسخ داد که با این وجود، از لطفِ الهی و تقدیرِ ازلی ناامید مشو.

اگر همچون حضرت عیسی با پاکی و رهایی از قید و بندهای مادی به آسمان عروج کنی، نورِ باطنِ تو بر خورشیدِ درخشان نیز پرتو می‌افکند.

به آسمان که همچون دزدی در شبِ تاریک است اعتماد مکن؛ چرا که این روزگارِ سارق، تاج و کمرِ پادشاهانِ بزرگی مانند کاووس و کیخسرو را نیز به تاراج برده است.

اگرچه گوشِ تو با گوشواره‌های زرین و لعل‌های گران‌بها سنگین و آراسته است، بدان که زیبایی و دورانِ جوانی گذراست؛ پس این پند را بشنو و دل نبند.

خدا کند چشمِ بد از خالِ زیبای تو دور باشد، که آن خال در میدانِ مسابقه زیبایی، چنان مهره‌ای (سربازی) حرکت داد که بر زیباییِ ماه و خورشید پیروز شد.

به آسمان بگو که به عظمتِ خود مغرور نباشد، چرا که در بازارِ عشق، حاصلِ ماه به اندازه یک جو و خوشه پروین به اندازه دو جو نیز ارزش ندارد و بی‌مقدار است.

زهد و پارساییِ آمیخته با ریا، سرانجام ایمانِ حقیقی را به آتش می‌کشد و نابود می‌کند؛ ای حافظ، این خرقه پشمینه که نمادِ ظاهرسازی است را از تن درآور و از این وادیِ فریب دور شو.