غزلیات

به جان و هستی پیرِ راهنما و حرمتِ همنشینی با او سوگند می‌خورم که در ذهن و وجود من هیچ میلی جز اشتیاق به خدمت کردن به او وجود ندارد.

اگرچه بهشت جایگاه پرهیزکاران است و نه گناهکاران، اما ساقی شراب بیاور، چرا که من به دعای خیر و حمایتِ معنوی آن پیر بزرگ تکیه کرده‌ام و امید دارم.

ای کاش صاعقه‌ای که از آن ابر (اشاره به پیر) برخاسته، همواره فروزان و درخشان باشد، همان صاعقه‌ای که با شراره‌ی عشقش، خرمنِ وجود مرا به آتش کشید و مرا از خودِ دنیوی رهانید.

اگر سرِ انسانی را در ورودی میخانه دیدی، با بی‌احترامی به آن لگد نزن، زیرا تو از نیت درونی و حقیقتِ حالِ او آگاه نیستی و شاید او در حالِ عبادت و فنا باشد.

ای دوست بیا که دیشب در حالِ مستیِ عرفانی، فرشته‌ی عالمِ غیب به من مژده داد که رحمت و بخششِ خداوند شاملِ همگان می‌شود و هیچ‌کس از آن بی‌نصیب نیست.

مرا که مست و باده‌نوشم، با دیده تحقیر نگاه نکن، چرا که نه گناهِ من و نه زهد و پرهیزکاریِ تو، هیچ‌کدام بدون اراده و خواستِ خداوند رخ نمی‌دهد.

اگرچه دل من در حال حاضر میلی به زهدِ خشک و توبه کردن ندارد، اما به حرمتِ نامِ آن خواجه (مرشد) و برای رسیدن به شکوه و سعادتی که او برایم فراهم می‌کند، تلاش خواهم کرد.

جامه و رداي حافظ همیشه در گروِ شراب است؛ شاید سرشت و ذاتِ او از خاکِ همین میخانه (خرابات) سرشته شده که تا این حد با آن عجین است.