غزلیات

نوشیدن شراب ناب و نگریستن به چهره‌ی زیبارویان را برگزین و به جای پایبندی به تعصبات کورکورانه و ظاهرگرایانه‌ی مدعیان دین‌داری، به جمال و زیبایی که در چهره‌ی این خوبان هست، توجه کن که در آن جلوه‌ای از حقیقت نهفته است.

این ریاکاران در زیر لباس‌های فریبنده‌ی خود، برای مردم دام‌هایی پهن کرده‌اند؛ به تضاد میان ادعای ساده‌زیستیِ ظاهری (کوتاه‌آستینان) و دست‌درازی و طمعِ باطنی آن‌ها بنگر.

این مدعیانِ فقر و گدایی که ظاهراً خوشه‌چینانِ خرمن دنیا هستند، آن‌قدر متکبرند که حتی به ثروت دو جهان نیز راضی نمی‌شوند؛ به کبر و غرورِ نهفته در این ظاهرسازان که خود را نیازمند جلوه می‌دهند، دقت کن.

این معشوقانِ نازنین برای نیم‌نگاهی که به عاشق می‌اندازند، بهای هزاران جان را طلب می‌کنند؛ ببین که چقدر میان نیازِ عاشقِ دل‌سوخته و نازِ بی‌حد و حصرِ معشوق، فاصله و تضاد وجود دارد.

او حرمتِ دوستی و پیمانِ همنشینی با ما را زیر پا گذاشت و بدون توجه به حقوقِ رفاقت رفت؛ ببین که معنایِ وفاداری در نظرِ این یارانِ ظاهری چیست.

تنها راهِ رهایی و رسیدن به آرامش برای من، اسیرِ عشق شدن است؛ به ادعای پوچِ آن کسانی که خود را عاقبت‌اندیش و پیش‌بین می‌دانند و راهِ عشق را نفی می‌کنند، نگاه کن.

نشست و برخاست با دوستِ حقیقی، کدورت و تیرگی را از دلِ حافظ پاک می‌کند؛ به زلالی و صفایِ باطنِ کسانی که واقعاً پاک‌دین و اهلِ دل هستند، بنگر.