غزلیات

می‌خواهم نکته‌ای دلنشین برایت بگویم: به خالِ چهره‌ی آن زیبا‌رویِ همچون ماه نگاه کن؛ ببین که چگونه عقل و جان آدمی در بند زنجیر گیسوی او گرفتار شده است.

به دلم خرده گرفتم که این‌قدر سرکش و بی‌قرار و هرزه‌گرد نباش؛ دلم در پاسخ گفت: به چشمانِ شکارگرِ همچون شیر و ناز و کرشمه‌های آن معشوقِ آهو‌چشم بنگر.

پیچ و تابِ زلفِ آن یار، تفرجگاهِ نسیمِ صباست؛ ببین که چگونه جانِ صدها انسانِ عارف و دل‌آگاه، تنها در یک تارِ موی او اسیر و بسته شده است.

عابدانِ خورشید، از زیباییِ حقیقیِ دلبرِ ما بی‌خبرند. ای کسی که مرا سرزنش می‌کنی، تو را به خدا قسم، به چهره‌های ظاهری و گذرا دل مبند و تنها به آن چهره‌ی حقیقی و ماندگار نگاه کن.

زلفِ دزد و غارتگرِ او، نسیمِ صبا را به بند کشید؛ ببین که این معشوق با آن خال و زلفِ سیاه، چه فریب‌ها و مکرهایی برای رهروانِ راهِ عشق تدارک دیده است.

این حالتی که من در راهِ جست‌وجوی او پیدا کرده‌ام و از خویشتنِ خود بی‌خبر و فارغ شده‌ام، حالتی بی‌نظیر است؛ هیچ‌کس مانند آن را ندیده و نخواهد دید، از هر سو که نگاه کنی، چنین شوریدگی‌ای یگانه است.

اگر حافظ در گوشه‌ی محراب به ناله و زاری افتاده، حق دارد؛ ای نصیحت‌گو، تو را به خدا قسم، به جایِ طعنه زدن، آن ابرویِ کمانیِ محبوب را ببین که محرابِ واقعیِ من است.

ای روزگار، در برابر خواست و اراده‌ی شاه منصور سرپیچی مکن؛ به تیزبینیِ شمشیرِ او نگاه کن و قدرتِ بازویِ توانمندش را بنگر.