غزلیات

هرگاه بخواهم برای رسیدن به وصالش، همچون خاکِ مسیرش کوچک و ناچیز شوم، او با تکبر از من دوری می‌کند؛ و هرگاه از او می‌خواهم که مهربانی‌اش را به سمت من برگرداند، از من روی برمی‌گرداند.

او چهره‌ی زیبا و رنگین‌کمانی خود را همچون گل برای همه آشکار می‌کند، اما وقتی از او می‌خواهم که این زیبایی را برای دیگران بپوشاند و فقط برای من باشد، او برعکس عمل کرده و حتی آن را از من نیز دریغ می‌کند.

به چشمان خودم دستور دادم که حداقل یک‌بار با نگاهی سیر، جمال او را تماشا کنند، اما چشمانم پاسخ دادند: آیا می‌خواهی او از خشم یا غرور، جویباری از خون (اشک خونین) از ما جاری کند؟

او تشنه‌ی ریختن خون من است و من تشنه‌ی بوسیدن لب او؛ باید دید عاقبت این کشمکش به کجا می‌کشد: آیا من به کام و خواسته‌ی خود می‌رسم یا او از من انتقام می‌گیرد؟

اگر قرار باشد من هم مانند فرهاد در راهِ عشق با تلخی جان بسپارم، باکی ندارم؛ زیرا سرگذشت شیرینِ جان‌بازی‌های من همچون قصه‌ای ماندگار از یادها نخواهد رفت.

اگر همچون شمع در راه او بسوزم و جان دهم، او به غم و رنج من می‌خندد و اگر از این بی‌مهری گلایه‌ای کنم، طبع نازک و حساسش از من آزرده می‌شود.

ای دوستان، نگاه کنید که من جانم را فدای دهانِ کوچک او کردم، اما ببینید که او چقدر خسیس است که در برابر این جان‌بازی، حتی از بخشیدنِ چیزی بسیار ناچیز هم به من دریغ می‌کند.

ای حافظ، در برابر این همه بی‌مهری صبر پیشه کن؛ چرا که اگر رسم عشق‌ورزی و رنج کشیدن به همین شیوه باشد، عشق قصه‌ی وفاداری و رنجِ مرا در هر گوشه‌ای از جهان بر سر زبان‌ها خواهد انداخت.