غزلیات

با ناز و کرشمه‌ای، بازارِ جادوی ساحران را کساد کن و با غمزه و اشاراتِ چشمانت، اعتبار و شهرتِ سامری (جادوگرِ افسانه‌ای) را در هم بشکن و بی‌مقدار کن.

غرور و اعتبارِ بزرگانِ عالم را به بادِ فنا بسپار؛ یعنی با کج نهادنِ کلاهِ خود، نشان بده که شیوه و رسمِ آزادگی و سروریِ حقیقی، از آنِ توست و دیگران در برابرِ تو ارزشی ندارند.

به گیسوانت فرمان بده که دست از دلبری‌های همیشگی بردارند و به غمزه‌ی چشمانت بگو که با نگاهی ستمگر، قلبِ کسانی را که ستم‌کیش هستند، درهم بشکند.

از خانه بیرون آی و گوی سبقتِ زیبایی را از همگان بربا؛ آن‌چنان زیبا باش که حورِ بهشتی و پریِ افسانه‌ای در برابرِ تو رنگ ببازند و رونق‌شان از بین برود.

با چشمانِ آهوگونه‌ات، قدرتِ خورشید را بگیر و مغلوب کن، و با ابروانِ کمان‌شکلت، قوسِ منحنیِ سیاره‌ی مشتری را کوچک و بی‌مقدار جلوه بده.

هنگامی که بادِ بهاری، گلِ سنبل را معطر می‌کند، تو با نمایشِ گیسوانِ خوش‌بویِ عنبرینِ خود، قیمت و ارزشِ آن سنبل را در برابرِ عطرِ گیسویت بشکن.

ای حافظ، هنگامی که بلبل با نغمه‌هایش ادعای فصاحت و شیرین‌زبانی می‌کند، تو با سخنِ مرواریدگونه‌ات، قدر و ارزشِ کارِ او را بشکن و برتریِ کلامِ خود را ثابت کن.