غزلیات

ای محبوبِ جان و عزیزِ دلم، نصیحتی دارم که باید بشنوی. اکنون که ظرفیت و آمادگیِ روحی‌ات تکمیل است، آنچه آموخته‌ای را به دیگران نیز ببخش و از این معرفت بهره‌مندشان ساز.

مسیرِ عشق، پر از وسوسه‌ها و موانعِ شیطانی است؛ پس به راهِ حق قدم بگذار و گوشِ جانت را به ندای غیبی و الهی بسپار.

اسبابِ دنیویِ شادی دیگر اثر خود را از دست داده و دیگر نشانی از شور و طرب باقی نمانده است؛ ای جانِ ناآرام، همچون چنگ ناله سر ده و همچون دف در شور و غوغا باش.

ظاهر‌سازی با تسبیح و لباسِ اهلِ زهد، لذتِ حقیقیِ عرفانی و مستیِ روحانی را به تو هدیه نمی‌دهد؛ برای رسیدن به کمال، باید همت و راهنمایی را از پیرِ میخانه (مرشدِ حقیقی) طلب کنی.

بزرگان و سالخوردگان، سخن را بر اساسِ آزموده‌های تلخ و شیرینِ روزگار می‌گویند. ای جوان، این پند را به گوشِ جان بشنو تا تو نیز در پیری به کمال و حکمت برسی.

عقل و هوشِ مصلحت‌سنج، مانعِ رسیدن به عشق است و دستِ عاقلان به سلسله‌ی زلفِ یار نمی‌رسد؛ اگر می‌خواهی به وصالِ آن زیبایی برسی، باید از عقلِ حسابگر بگذری و بی‌خرد شوی.

در دوستی و عشقِ حقیقی، کوتاهی در نثارِ جان و مال معنا ندارد. اگر طالبِ دوستی هستی، جانت را فدای یار کن و این نصیحت را با جان و دل بپذیر.

ای ساقی که آرزو دارم جامِ معرفتت همیشه پر و سرشار باشد، نظری از سرِ لطف و عنایت به من که دردکش و باده‌نوشِ باقی‌مانده‌های جام هستم، داشته باش.

هنگامی که با غرور و زیبایی و جامه‌ی زر‌باف و فاخرت از کنارم می‌گذری، یک بوسه به من که حافظی ساده‌پوش و پشمینه‌پوش هستم، هدیه کن و نذری بده.