غزلیات

به خلوتگاه ما قدم بگذار و آنجا را با فروغِ حضورت روشن کن؛ فضای این مجلسِ روحانی را با عطرِ دل‌انگیزِ وجودت معطر ساز.

اگر فقیه و زاهد از سرِ خیرخواهی یا سخت‌گیری، تو را از عشق‌ورزی منع کرد، پیاله‌ای شراب به او بده تا ذهنش از این افکارِ خشک و سنگین رها و لطیف شود.

من دل و جانم را به تماشای چشم و ابروی محبوب سپرده‌ام؛ پس ای معشوق، بیا و بیا تا زیبایی‌هایِ این طاقِ بلند (ابرو) و این منظرِ تماشایی را نظاره کنی.

ستاره‌ی بختِ من در شبِ هجران، هیچ نوری نمی‌افشاند و تاریکیِ تنهایی، فضا را گرفته است؛ پس تو بر بامِ قصر طلوع کن و با تابشِ روی ماهگونه‌ات، این تیرگی را روشن ساز.

به نگهبانِ بهشت بگو که خاکِ این مجلسِ عاشقان، از خودِ فردوس ارزشمندتر است؛ پس آن را به عنوان تحفه‌ای به بهشت ببر و در مجمرِ (آتشدان) آنجا به عنوان عود بسوزان.

من از این ریاکاری‌ها و خرقه پوشیدن‌های ظاهری به تنگ آمده‌ام؛ با یک جلوه‌گری و نگاهِ تو، مرا از بندِ صوفی‌نمایی رها کن و به جمعِ آزادگانِ قلندر و بی‌قید برسان.

از آنجا که زیبارویانِ باغِ طبیعت، همگی در برابرِ زیباییِ تو ناچیز و فرمان‌بردار هستند، با ناز و کرشمه‌ای، بر گلِ یاسمن و درختِ صنوبر جلوه‌گری کن و برتری خود را نشان بده.

ای ساقی، این نفسِ فضول و وسوسه‌گر، حرف‌های زیادی (برای منع کردن) می‌زند؛ تو به او اعتنا نکن، کارِ خودت را که همان باده‌دهی است انجام بده و شراب را در ساغر بریز.

شدتِ تابشِ زیباییِ تو، مانعِ دیده شدنِ حقیقت و درکِ من شده است؛ پس بیا و خیمه‌ی خورشید را با فروغِ خود روشن‌تر و پرتوافشان کن.

من در حد و اندازه‌ای نیستم که طمعِ رسیدن به قندِ وصالِ کاملِ تو را داشته باشم؛ پس مرا به همان لبِ شیرینِ سرخ‌رنگت که چون قند است، دلخوش کن و حواله ده.

ابتدا لبِ پیاله را ببوس (که نشان از حضورِ لبِ توست) و سپس آن را به مستان بده؛ با این نکته‌ی ظریف، جانِ معاشران و هم‌نشینان را تازه کن.

پس از آنکه همراهی با عشق و زیبارویان را تجربه کردی و از عیشِ روزگار بهره بردی، از میانِ کارهایی که باید انجام دهی، شعرِ حافظ را به خاطر بسپار.