غزلیات

زمانی که برای عیادتِ منِ بیمار آمدی، فاتحه‌ای برایم بخوان. لبان خود را بگشا و سخنی بگو، زیرا لعلِ لب‌های تو می‌تواند به جانِ مرده‌ی من، حیاتِ دوباره ببخشد.

آن معشوقی که برای پرسش از حالم آمد و فاتحه‌ای خواند و بلافاصله رفت، به او بگویید که من روح و جانم را به دنبالش روانه می‌کنم.

ای کسی که طبیبِ عاشقانِ دردمندی، به زبانِ من نگاه کن و بیماری‌ام را ببین؛ زیرا آه و دودی که از سینه‌ام برمی‌آید، چنان سنگین است که گویی بر زبانم قرار گرفته و قدرتِ بیان را از من سلب کرده است.

اگرچه تبِ عشقِ تو که همچون حرارت در استخوان‌هایم نفوذ کرده بود، با رفتنت کمی فروکش کرد، اما آتشِ این عشق هنوز در وجودم شعله‌ور است و از استخوانم بیرون نمی‌رود.

آشفتگیِ دلِ من به خاطر خالِ چهره‌ی توست که آن را در آتش سوزانده است؛ چشمانم نیز از بس در انتظارِ دیدنِ چشمانِ تو مانده‌اند، خسته و ناتوان شده‌اند.

گرمی و حرارتِ عشقِ مرا با آبِ چشمانم خاموش کن و نبض مرا بگیر و ببین که دیگر هیچ نشانه‌ای از زندگی در آن باقی نمانده است.

آن کسی که خود همواره علتِ مستی و بیقراریِ من بوده است، چرا شیشه‌ی ادرارِ مرا (برای تشخیصِ بیماری) نزدِ طبیب می‌برد؟ (این کار بیهوده است زیرا بیماریِ عشق درمانِ جسمانی ندارد).

ای حافظ، تو آبِ حیاتِ جاویدان را در شعرهایت یافته‌ای که همچون شربتی گوارا به من نوشاندی؛ پس دیگر پزشک را رها کن و بیا و همان نسخه‌ی شعرت را برایم بخوان.