غزلیات

ذهن و روح من از سرِ مستی و شادیِ عشق سرشار است و با صدای رسا اعلام می‌کنم که من، نسیم حیات‌بخش و حقیقتِ زندگی را در جامِ عشق (شراب) جستجو می‌کنم.

چهره‌ی عبوس و گرفته‌ی زهد و پارسایی با چهره‌ی شادابِ کسی که از عشق مست شده، سازگار نیست؛ من پیروِ آن گروهِ خوش‌مشربی هستم که با بی‌ریایی، دردهای عشق را با جان و دل می‌نوشند.

به خاطر سرگشتگی و حیرتی که در عشق به ابروی معشوق دچارش شدم، شهره‌ی شهر و افسانه شدم؛ و اکنون معشوق مرا همچون گوی در خمِ چوگانِ قدرتِ خویش اسیر کرده و به هر سویی می‌برد.

اگر پیرِ مغان (مرشدِ راه) درِ حقیقت را به روی من نگشاید، من به درِ خانه‌ی چه کسی بروم؟ راهِ چاره را جز در محضرِ او، از کجا می‌توانم بجویم؟

در این گلستانِ هستی، مرا به خاطر اینکه بی‌اختیار و «خودرو» می‌رویم، سرزنش نکن؛ چرا که من دقیقاً همان‌گونه رشد می‌کنم و می‌رویم که باغبانِ هستی (خداوند) مرا می‌پروراند.

تو میانِ خانقاه (محل عبادت) و خرابات (محلِ میگساری) تفاوت قائل نشو؛ خدا گواه است که در هر کجا باشم، حقیقتِ الهی همراهِ من است و حضورِ او محدود به مکانِ خاصی نیست.

گرد و غباری که در راهِ طلبِ عشق بر دامن می‌نشیند، همان کیمیای سعادت و خوشبختی است؛ من بنده‌ی آن خاکِ خوشبو و معطرِ این مسیر هستم.

به شوقِ دیدارِ چشمانِ مست و زیبایِ آن یارِ بلند‌بالا، مانندِ گلِ لاله، با جامِ می در دست، بر لبِ جویِ آب افتاده‌ام.

می را بیاور که به فتوایِ (حکمِ) حافظ، من با دلی پاک و خالص، غبارِ ریا و تزویر را با فیضِ نوشیدنِ این جام، از وجودم می‌شویم.