غزلیات

ای دوستان، اکنون که فصلِ شکوفاییِ گل‌هاست، بهترین کار این است که به دنبالِ شادی و خوش‌گذرانی باشیم؛ این توصیه‌ی عارفان و دل‌سپردگان است که باید با جان و دل آن را بپذیریم.

جوانمردی و بخشندگی در میانِ مردم از بین رفته و لحظاتِ خوشِ زندگی به سرعت در حالِ گذر است؛ پس چاره‌ای جز این نداریم که سجاده‌ی زهد و تقوای ظاهری را به بهایِ باده‌ی عشق و شادی بفروشیم و از قیدِ خشک‌مغزی رها شویم.

هوایی بسیار دل‌انگیز و روح‌بخش حاکم است؛ پروردگارا، کسی را که چهره‌اش همچون گل زیبا باشد، نصیبِ ما کن تا در کنارش شرابِ سرخ بنوشیم و از این هوایِ خوش لذت ببریم.

فلک (روزگار) که چون نوازنده‌ای آهنگِ زندگی را می‌سازد، در حقِ اهلِ هنر و فضیلت ستم می‌کند و راهِ آن‌ها را سد می‌نماید؛ پس چرا نباید از این بی‌عدالتی و غصه‌ی بزرگ، ناله سر دهیم و فریاد برآوریم؟

گل‌ها در اوجِ شکوفایی می‌جوشند (باز می‌شوند)، اما ما که بهره‌ای از شراب (آبِ حیاتِ شادی) نداریم، ناچار از درون به خاطرِ محرومیت و خواهش‌های برآورده نشده، در آتشِ حسرت می‌سوزیم.

ما شرابِ خیالی و موهوم می‌نوشیم؛ چشمِ حسودان به دور، که بدونِ حضورِ نوازنده و باده‌ی واقعی، چنان از شوقِ عشق مست و بی‌خویشتن شده‌ایم.

ای حافظ، این وضعیتِ شگفت‌آور و تناقض‌آمیز را با چه کسی می‌توان در میان گذاشت؟ ما همچون بلبلانی هستیم که در فصلِ شکوفاییِ گل (که زمانِ نغمه‌سراییِ ماست)، ناچار به خاموشی شده‌ایم.