غزلیات

بیایید با کنار زدنِ غم‌ها و شادی کردن، قواعدِ رایجِ سرنوشت را دگرگون کنیم و طرحی نو و تازه برای زندگی ترسیم کنیم که محدود به جبرِ گذشته نباشد.

اگر غم و اندوه به قصدِ کشتنِ عاشقان سپاهی گرد آورد، من و ساقی با همدلی و همراهی، بر آن می‌تازیم و اساس و ریشۀ آن را نابود می‌کنیم.

در جام شراب، گلاب بریزیم و برای خوشبو کردنِ هوای لطیف، شکر در آتشدان بیفکنیم؛ به این معنا که فضا را برای عیش و طرب، معطر و دلپذیر کنیم.

حالا که سازی خوش در دست داریم، نوازنده‌ای متبحر قطعه‌ای بنوازد تا ما با رقص و پایکوبی و آواز خواندن، از قید و بندهای این جهان رها شویم.

ای نسیم صبا، غبارِ وجودِ ما را به درگاه آن معشوق بلندمرتبه برسان، شاید او با دیدنِ ما، گوشه‌چشمی به ما بیندازد و روحمان را جلا بخشد.

برخی به عقلِ خود می‌بالند و برخی دیگر سخنانِ بی‌معنی و خرافات می‌بافند؛ بیا تا این داوری‌های بی‌حاصل و ادعاهای پوچ را به پیشگاهِ خداوند، داورِ حقیقی، ببریم.

اگر به دنبال بهشتِ حقیقی هستی، همراهِ ما به میکده بیا؛ چرا که ما در پیوند با این مستیِ عارفانه، به لذتی می‌رسیم که از رسیدن به حوض کوثرِ بهشتی نیز ارزشمندتر است.

در شهرِ شیراز، دیگر کسی قدرِ سخن‌دانی و شعرخوانی را نمی‌داند؛ بیا حافظ که از این دیار برویم و خود را به سرزمینی دیگر برسانیم.