غزلیات

چرا از ما جویای تقوا و پرهیزکاری هستی؟ ما که راه خود را از زاهدان جدا کرده و به جرگه‌ی مستان پیوسته‌ایم. ما در برابر نگاه مست و گیرای تو، برای سلامتی‌ات دعا کردیم.

درِ میخانه را برایم باز کن؛ چرا که از خانقاه و زاهدان چیزی نصیبم نشد. چه حرفم را باور کنی چه نکنی، حقیقت همین است و ما آنچه لازم بود را گفتیم.

ای ساقی، من به خاطرِ نگاه تو از پا افتاده و خراب شده‌ام، اما با این وجود، هر دردی که از جانب تو به من برسد، آن را با آغوش باز می‌پذیرم.

اگر امروز بر من نبخشایی و لطف نکنی، سرانجام پشیمان خواهی شد. این نکته را به خاطر بسپار که ما کجا و در چه محفلی این سخن را به تو گفتیم.

به قد و بالای تو گفتم که شمشاد است؛ اما این سخن مایه خجالت من شد، چرا که قد تو بلندتر و زیباتر از آن است که به درخت شمشاد تشبیه شود؛ این چه تهمتی بود که زدم؟

دلم از درد مثل نافه خونین شد؛ البته این حداقل مجازات برای من است، چرا که درباره زلف تو با خیال‌پردازی و استعاره از «چین» سخن گفتیم.

ای حافظ، تو در عشق سوختی و به آتش تبدیل شدی، اما این آتش در دلِ یار اثری نکرد. گویا تو از بدعهدی و بی‌وفایی یار، با نسیم صبا درد دل کردی و رازت فاش شد.