غزلیات

ما به درگاه تو نه برای رسیدن به مقام و اعتبار دنیوی آمده‌ایم؛ بلکه به خاطر سختی‌ها و پیشامدهای تلخ روزگار، به این آستان به عنوان پناهگاه روی آورده‌ایم.

ما مسافران راه عشق هستیم که از مرزهای نیستی (قبل از تولد یا عالم معنا) تا این جهان خاکی، راهی طولانی را پیموده‌ایم.

وقتی زیبایی نوظهور چهره‌ات را دیدیم، باغ بهشت را رها کردیم و با اشتیاقِ تمام، به جستجوی این مهر و زیباییِ یگانه (که مانند مهرگیاه کمیاب است) برخاستیم.

با وجودِ چنین گنجِ باارزشی (معرفت یا عشق) که نگهبانش جبرئیل امین است، ما به عنوان گدایانی ناچیز به درِ خانه‌ی این پادشاهِ حقیقی آمده‌ایم.

ای کسی که مانند کشتیِ نجات هستی، بردباری و حلم تو کجاست؟ چرا که ما در دریای بخشش تو، با کوله‌باری از گناه غرق شده‌ایم و نیاز به یاری تو داریم.

آبروی ما در حال ریختن است؛ ای خداوند که پوشاننده خطاهای بندگانی، بر ما ببار (رحمتت را نازل کن)؛ چرا که ما با پرونده‌ای سیاه از اعمال، به روز حساب آمده‌ایم.

ای حافظ! این خرقه پشمینه (که نماد زهد ظاهری است) را از تن درآور و رها کن، چرا که ما با سوز و گداز و آتشِ آه، به دنبال کاروان عاشقان راه افتاده‌ایم.