غزلیات

ما کسانی هستیم که از غم‌های دنیوی رهایی یافته و مستِ عشقیم؛ دلی که داشتیم به دستِ معشوق سپردیم. ما محرمِ اسرارِ عشق و هم‌نشینِ پیوسته با جامِ باده‌ایم.

مردمِ عیب‌جو، تیرهای ملامت و سرزنشِ بسیاری به سوی ما پرتاب کرده‌اند، اما ما توانستیم به لطفِ توجهِ جانان (معشوق) و به واسطه‌ی «ابروی او»، راهِ مقصود را بگشاییم.

ای گل، تو تنها دیشب داغِ خستگیِ ناشی از میگساریِ صبحگاهی (صبوحی) را چشیدی، اما ما همچون شقایق، با داغِ عشق و دردِ هجران متولد شده‌ایم و این رنج همزادِ ماست.

اگر پیرِ مغان از توبه‌ی ظاهریِ ما دلگیر شده است، به او بگو دوباره شرابِ صاف و بی‌غش بیاورد؛ چرا که ما برای عذرخواهی و جبرانِ این کوتاهی آماده ایستاده‌ایم.

ای راهنمای طریق، کارِ ما تنها با یاریِ تو به سرانجام می‌رسد؛ به ما مدد برسان، زیرا اعتراف می‌کنیم که از راهِ اصلی دور افتاده و گمراه شده‌ایم.

همانندِ گلِ لاله، تنها به سرخیِ شراب و قدحِ در دستِ ما نگاه نکن؛ به این داغِ بزرگ که بر دلِ خونینِ ما نشسته است توجه کن که ریشه در عشق دارد.

پرسیدی که ای حافظ، این همه رنگ‌آمیزی و خیال‌پردازی در شعرت چیست؟ گمانِ خطا مبر، ما باطنمان همچون لوحِ ساده و بی‌نقش و نگار (پاک و خالص) است.